Natuurlijk Scandinavië

Herfstwandeling in het Zweedse bergland

Sat, 11 okt 2025 17:10 +0200

De herfst is een prachtige tijd voor een wandeling in de bergen. Verkleuring aan alle kanten. Je kunt erop wachten. Fulufjället in Midden-Zweden is een prachtig gebied om rond te trekken; er lopen diverse langafstandswandelpaden door, maar je kunt ook kiezen voor een kortere rondwandeling.

Door het Zweedse nationaalpark Fulufjället lopen diverse wandelpaden. Het nationaal park is rijk aan uiteenlopende landschappen, die je allemaal tegenkomt op je wandeling. De paden voeren langs diverse bergmeren waar vaak diverse vogelsoorten neerstrijken. Daarom is het gebied ook interessant voor vogelliefhebbers. Een van de vogels die je er tegen kan komen is de tjagagaai. Deze vogelsoort komt voornamelijk voor in de oudere bossen van Scandinavië. Fulufjället heeft ook stukken oerbos, wat deze vogels aantrekt. In de jaren 90 heeft heftig noodweer ervoor gezorgd dat een deel van het bos volledig in elkaar gewaaid is. Na dit voorval is alles blijven liggen zoals de storm het achterliet. Het is bijzonder om de stammen op elkaar gestapeld te zien liggen.

Midden in het gebied stort de waterval Njupeskär zijn water zo'n 70 m loodrecht omlaag. Langs de waterval is een pad gemaakt van planken zodat je dicht bij de voet kunt komen. Andere routes door het park voeren langs meren en door de bergachtige omgeving. Met een klimmend pad bereik je de hoogtevlakte met een groots uitzicht op de andere bergen in de omgeving. Het grootste deel van de hoogvlakte is boven de boomgrens; je treft er alleen nog wat berken en struiken aan die het op deze hoogte uithouden. In het gebied tref je ook de oudste sparrenboom ter wereld aan; wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat het wortelgestel van de boom meer dan 9000 jaar oud is. Het opnieuw uitlopen van de boom op grote hoogte is waarschijnlijk te danken aan de klimaatsverandering van de laatste jaren.

Net als veel andere nationale parken in Zweden heeft ook dit park een bezoekerscentrum, aangeduid als Naturum. In het fraaie houten gebouw met veel glas waan je je in de natuur. Je treft er veel informatie aan over het park, de geschiedenis en de natuur. Vanuit dit bezoekerscentrum kun je een rondwandeling maken van zo'n 4 km: Njupeskärslingan. In totaal ligt er in het nationaal park een lengte van 140 km aan wandelpaden; de lengte van de rondwandelingen varieren van 5 tot circa 24 km. Er zijn ook overnachtingen mogelijk in het park.

Fulufjället ligt in de provincie Dalarna en is te bereiken per auto via de route Göteborg (eventueel Stenaline) en vervolgens richting Mora. Per trein is ook Mora een richtpunt (via Stockholm). Vanuit Mora richting Särna. Het plaatsje Mörkret vormt de toegangsroute tot het park.

De laatste 100 km naar Nidaros

Mon, 06 okt 2025 20:27 +0200

Het Olavspad, het pelgrimspad van Oslo naar Trondheim, is een lange weg: in totaal zo'n 643 km. Steeds meer mensen ontdekken de mogelijkheid van kortere trajecten om de wandeling wat beter te kunnen inplannen in kortere tijd. We stappen uit in Berkåk en gaan op weg langs de rivier Orkla.

Door de hele route in stukken van zo'n 100 km in te delen wordt het geheel wat overzichtelijker. Niet iedereen heeft de rust om wekenlang het hele traject af te leggen. Bovendien kan de lange afstand van het hele traject ook fysiek te zwaar zijn. Daarom is het goed dat er steeds meer mogelijkheden geschapen worden om deeltrajecten af te leggen. Daarbij zijn ook steeds meer koppelingen aangebracht om openbaar vervoer te gebruiken op die stukken waar dat kan. We beginnen onze tocht in Berkåk, een kleine provincieplaats in Trøndelag.

Berkåk station is een mooi vertrekpunt. Op het station staat de route al goed aangegeven op dezelfde manier zoals bij snelwegenhet wegnummer met een stippellijntje is aangegeven. Als je deze aanduiding volgt kom je vanzelf op het hoofdpad. We brengen nog even een bezoekje aan de plaatselijke supermarkt om nog wat voor onderweg te kopen. Altijd goed om vooraf te bedenken wat je nog nodig zult hebben op die dag. Omdat we overnachten en eten bij pelgrimsherbergen hoeven we ons niet over het eten te bekommeren.

De tocht voert verder door een afwisselend glooiend landschap met dan weer bos en dan weer landerijen. Door het gebied stroomt de rivier de Orkla, een rivier die de inwoners al eeuwen voedsel verschaft. Vooral is een groot deel van de rivier rijk aan zalm. Zo'n 180 km slingert de rivier zich door het landschap. Op de plekken waar de rivier zorgt voor een vochtig landschap maken de kraanvogels zich op voor hun reis naar zuidelijker streken. In de weides grazen de koeien en schapen. Van oudsher hebben zich in het gebied veel boerderijen gevestigd. Op onze tocht komen we op diverse plaatsen koeien tegen die ons vragend aankijken wat we aan het doen zijn.

We trekken door de bossen en langs de weilanden met regelmatig zicht op het dal met de slingerende rivier. Het is als een rode draad in het landschap, levensader voor mens en dier. Langs het pad treffen we op onze tocht regelmatig aanduidingen aan over de omgeving: over de natuur of over geschiedenis of achtergronden over het gebied. Zo zorgt onze wandeling door Orkdalen op weg naar Trondheim voor een mooi compleet beeld van heden en verleden.

Berkåk is goed per trein te bereiken; het ligt op de lijn Oslo-Trondheim. Tussen Berkåk en Trondheim liggen diverse pelgrimsherbergen die in het zomerseizoen overnachting en soms ook maaltijden verzorgen.

Een rivier met een geschiedenis

Tue, 06 mei 2025 15:58 +0200

De stad Oslo heeft zijn bestaan te danken aan de rivieren die in de fjord uitmonden. Ideaal om industrie en landbouw te beginnen. De groeiende stad zorgde voor arbeiders op het land en in de fabriek. Na 1980 werd een nieuw belang van de rivier ontdekt: ruime voor natuur en recreatie.

Oorspronkelijk heeft Oslo zijn bestaan te danken aan de vele rivieren en beken die in de Oslofjord uitmonden. In totaal zijn het maar liefst tien stromen die uitstromen in de fjord, elk met hun eigen invloed op de ontwikkeling van stad door de eeuwen heen.

Åkerselva is een van de belangrijkste aders waardoor Oslo zich juist op deze plek heeft kunnen ontwikkelen. Aan weerskanten langs de rivier schoten de boerderijen als paddenstoelen uit de grond. Het groeide hier goed op de vruchtbare grond en het afzetgebied lag om de hoek: aan de voet van de rivier nabij de fjord.

Maar Akerselva had nog meer te bieden: een rivier vol vis. Vooral zalmen waren in groten getale aanwezig in het snel stromende water. Maar in de tijd van de industrialisatie in de 19e eeuw werd de omgeving een ideale vestigingsplaats voor een reeks van fabrieken: van staalindustrie tot de fabricage van zeep. Mooie oplossing met het stromende water als afvalstroom om de hoek. De industrie maakte Oslo groot: welvaart en werkgelegenheid voor de groeiende stad beneden aan de fjord. Maar minder goed was het voor de kwaliteit van het water, want de vissen verdwenen in de loop van de tijd.

Veel oude fabriekspanden zijn eind vorige eeuw omgetoverd tot gezellige cafés, restaurants en muziektheaters. De route langs de rivier is een populaire fiets- en wandelroute geworden naar de oorsprong van de rivier: Maridalsvatten, een mooi bergmeer boven de stad. Het hele stuk is 9 km lang Vanaf Bjørvika aan de fjord loop je in een paar uur omhoog. Onderweg passeer je diverse watervallen met zicht op de historische panden in een groene parkomgeving. Onderweg passeer je diverse borden over de geschiedenis van de rivier en de betekenis ervan voor de omgeving.

Van de hele route is een handige illiustratieve turguide te downloaden. Het gidsje geeft een mooi beeld van de omgeving, de geschiedenis en wat je allemaal verwachten kunt op dit traject. Er zijn diverse punten om te starten: wie de hele rivier wil bewandelen, kan bus 54 nemen vanaf Het stadscentrum van Oslo tot "Frysja" in Kjelsås. Daarmee ben je Brekkefossen en Brekkedammen. Wie iets lager wil beginnen, kan de metro nemen naar Nydalen. Dan bent je bij Gullhaug. Nog iets korter? Neem dan bus 54 vanaf het centrum van Oslo naar Sagene. Uitstappen bij Arendalsgata in Myraløkka.

Langs de herbergen van Gudbrandsdalen

Thu, 27 maa 2025 20:05 +0200

Vanuit Oslo omhoog gaan er vele wegen naar het noorden. Maar een is wel heel speciaal: het Olavspad naar Trondheim. Pelgrims liepen al eeuwen dit pad. In een gestaag tempo op weg naar het einddoel: Nidarosdomen, de domkerk van Trondheim.

In de jaren negentig van de vorige eeuw is een van de hoofpaden hersteld: het Olavspad. In de loop van de tijd hebben steeds meer wandelaars de weg naar dit pad weten te vinden. Populair is het traject dat door het Gudbrandsdal voert. Niet alleen moderne pelgrims weten dit pad te vinden, maar het is inmiddels een volwaardig lange-afstands-wandelpad dat steeds meer wandelaars ontdekken. Op zoek naar rust en omgeven door de natuur je eigen tempo lopen.

Omdat dit pad, het Gudbrandsdalsled genoemd, paralel loopt aan de spoorlijn tussen Oslo en Trondheim is het ook gemakkelijk om deeltrajecten te lopen. Er zijn diverse stations, waar je gemakkelijk op de hoofdroute kunt aansluiten. Van oudsher liepen mensen van overnachtingsplaats naar overnachtingsplaats. En die zijn er vele. Bijzonder zijn de plekken waar op boerderijen al generatie op generatie mensen voorbij komen op zoek naar een overnachtingsplaats en een goede maaltijd. Prachtige plekken met elk hun eigen verhaal. We nemen een kijkje bij twee authentieke pleisterplaatsen.

De eerste is Kvarstad Gård, een heerlijke stille plek in het glooiende Noorse bergland. Al eeuwen is het boerenbestaan hier gecombineerd met het ontvangen van gasten. Heerlijk om in alle stilte hier kennis te maken met het plattelandsleven. En natuurlijk vormen de maaltijden daar ook een deel van: producten uit de eigen omgeving op tafel. Als de zon ondergaat verschijnt plotseling de maan boven de horizon. Even later komt vanuit het bos een eland op de de groene weide.

Een andere mooie plek voor overnachting is Sygard Grytting, een plek waar gastvrijheid hoog in het vaandel staat. Hier komen al eeuwen pelgrimgangers voorbij. Maar de locatie wordt ook veel gebruikt voor groepen die een bijzondere locatie zoeken met een oud-Noorse sfeer. Op het boerenland staan diverse oude houten gebouwen. Het is een prachtige plek om te overnachten in een verstilde omgeving. In de vroege ochtend wakker worden met de geur van versgebakken brood.

Op de website van Gudbrandsdalsleden zijn alle mogelijkheden van de route en de overnachtingsmogelijkheden te bekijken.

Een lange weg te gaan

Wed, 25 sep 2024 12:12 +0200

Noorwegen zit vol lange-afstands-wandelpaden. Al eeuwen, want naar Trondheim kwamen ze sinds de 12e eeuw van alle kanten. De pilgrimspaden, vaak onderdeel van de routes waar de koningen te paard al door de bergen trokken, zijn sinds de jaren negentig steeds meer in trek.

De Olavspaden zijn de laatste zeer in trek als wandelpad voor diverse doelgroepen. Het grote aantal ware pilgrims in de enge zin van het woord mogen dan nagenoeg verdwenen zijn, maar er zijn nieuwe groepen voor in de plaats gekomen die dezelfde richting gaan. Ook zij komen van alle kanten met Trondheim als einddoel. Het meest populair en het best ontwikkeld is het Olavspad van Oslo naar Trondheim. In de jaren negentig is dit pad na de Olympische Winterspelen in Lillehammer verder ontwikkeld. Het pad voert grotendeels langs de bestaande autoweg van noord naar zuid.

De totale route is 643 km, maar velen kiezen steeds een onderdeel om uiteindelijk de hele route gedaan te te hebben. De route loopt door een grote variatie aan landschappen. Bijzonder is ook om vanuit de stedelijke omgeving van Oslo langzaam in de natuur te komen en de Noorse cultuurlandschappen om je heen te hebben. Een globale indeling van de route is Oslo-Eidsvoll, Eidsvoll-Hamar, Hamar-Lillehammer, Lillehammer-Dovre, Dovre-Oppdal en tenslotte Oppdal-Trondheim. Een zijn met de natuur en stilte vormen belangrijke aspecten van het gaan van deze routes. De ervaringen onderweg, vaak met persoonlijk contact ter plaatsen geven een meerwaarde aan het gaan in deze historische omgeving.

Handig is ook dat op sommige plaatsen het openbaar vervoer paralellel aan de route loopt. Zo is het mogelijk de trein te gebruiken om bij het pad te komen. Vanaf de luchthaven Gardermoen (Oslo) is het mogelijk te gaan naar Hamar, Brumunddal, Moelv, LIllehammer, Ringebu, Kvam, Vinstra, Otta, Dovre, Dombås, Hjerkinn, Kongsvold, Oppdal, Berkåk en Trondheim. Ook bussen rijden naar de diverse startpunten op de route.

Nordic Pilgrim organiseert tochten op maat naar en op de drie verschillende pelgrimspaden in Noorwegen, Zweden en Finland

Verkenning van de Hardangerfjord

Wed, 31 jul 2024 20:55 +0200

De Hardangerfjord is een van de groenste fjorden. Niet voor niets werden hier de eerste fruitbomen geplant. De bomen deden het goed tegen de hellingen van de fjord; al snel groeide het gebied uit tot de fruittuin van Noorwegen.

De Hardangerfjord is de tweede langste fjord van Noorwegen; hij loopt van Odda naar de zee met een lengte van 180 km. Vanaf de fjord is op diverse plaatsen de nabijgelegen Folgefonna gletsjer te zien. Langs de fjord lopen op diverse plaatsen wegen langs het water. Op de meeste plaatsen onderhouden veerpontjes de afstanden tussen de diverse kleine plaatsjes aan de fjord. Op één plaats is een brug gebouwd over de fjord tussen de plaatsen Vallavik en Bu aan rijksweg 13. Het is de langste hangbrug in Noorwegen met een totale lengte van 1380 m; de langste overspanning is 1310 m. De brug hangt 55 m boven het wateroppervlak. De brug ligt in de gemeentes Eidfjord en Ulvik.

We varen met een cruiseschip van de Holland America LIne vanuit zee tot het ver in de fjord. Een prachtige verkenning van een prachtige fjord. Het is een bijzondere ervaring de fjord juist vanaf het water te beleven. Juist dan ervaar je het meeste de lengte van de fjord en ook welke activiteiten rond de fjord plaatsvinden. Opvallend is het grote verschil in breedte van de fjord: die kan varieren van 1 tot 10 km. De Hardangerfjord heeft diverse zijarmen. Deze zijn aanmerkelijk nauwer. Door lang op de fjord te blijven ervaar je ook mooi de vele lichteffecten in deze omgeving. Licht en duisternis wisselen elkaar voortdurend af op dagen met bewolking.

Waar het soms niet regent

Sun, 06 aug 2023 14:00 +0200

Er zijn plaatsen waar het bovengemiddeld regent. Stortbuien, kleine buitjes, grote buitjes, dagenlange regen. Alles kom je tegen in de havenstad Bergen aan de Noorse westkust. Maar de stemming is er niet minder om.

In Bergen valt per jaar meer dan 2000 mm neerslag, meestal in de vorm van regen. Want echt koud wordt het niet in de stad tussen fjord en bergwand in het zuid-westen van Noorwegen. In Nederland valt jaarlijks zo'n 800 mm regen en dat vinden we al aardig veel. In Bergen valt dus meer dan het dubbele van deze hoeveelheid die in ons land valt. Een paraplu of een goed regenpak is dan ook geen overbodige luxe en past dus in het dagelijkse straatbeeld. Af en toe regent het er niet.

In 2022 viel er een hoeveelheid regen: 2447 mm met in totaat 192 regendagen; dat waren er 21 meer dan in 2021. Toch is er niet alleen maar sprake van een toenemende hoeveelheid neerslag, want in 2017 viel er maar liefst 3.092 mm regen. Dat is meer dan driemaal zoveel als in Nederland; toch komt het in Nederland ook voor dat er 192 dagen zijn dat het regent, maar wat de hoeveelheid betreft is Bergen een van de natste plekken van Europa.

De stad hangt regelmatig in de wolken. En laten die wolken nu ook regelmatig blijven hangen, dus een natte grijze dag is bepaald geen uitzondering. Maar des te gezelliger zijn de winkelstraten, de haven en de vis- en bloemenmarkt. De inwoners zijn wel gewend aan dit weertype. En zeker geen reden om te klagen, want waarom zou je: morgen is het ook weer nat. Soms als de wolken erg laag hangen loont het de moeite - vooral voor de toerist die de stad maar eventjes bezoekt - om de toppen van de bergen op te zoeken. En dat kan gemakkelijk met Fløybanen, het treintje dat steil omhoog gaat in het centrum van de stad of met de kabelbaan (Ulriken) iets zuidelijker in de stad. Sportievelingen lopen uiteraard op eigen kracht de bergpaadjes omhoog. Ook bovenin is het de moeite waard om rond te wandelen, al of niet met uitzicht op de stad beneden.

Een bekende grap over de stad komt uit de mond van een jonge inwoner van de stad. Een Amerikaanse toerist sprak het jongetje aan met de de vraag: "regent het hier altijd?" Waarop het jongetje antwoordde: "ik weet het niet, ik ben pas 11". Maar ondanks alle verhalen, evaringen van voorgangers en reviews is Bergen voor veel bezoekers een geliefde stad. Er heerst een ontspannen sfeer. Een uitspraak van inwoners van de stad "ik kom niet uit Noorwegen, maar uit Bergen". Voordat de hoofdstad Oslo bekend werd, was Bergen de belangrijkste stad met de meeste buitenlandse contacten. Aan de westkust gebeurde het; de westkust was altijd dé invalspoort voor Noorwegen. Niet voor niets is Bergen ooit de hoofdstad van Noorwegen geweest.

Voorjaar in het Noorse bergland

Wed, 05 jul 2023 13:43 +0200

Terwijl het op veel plaatsen in Europa en ook in Scandinavië volop zomer is, komt het voorjaar nog met rap tempo aan in het hooggebergte van Noorwegen. Smeltende sneeuw en net uitlopende struiken en planten. De Noorse bergen ontdooien.

In het hooggebergte van Noorwegen ligt door de lange winter een massa sneeuw. Van oktober tot november tot ver in april ligt een sneeuwpak van een paar meter. Al het leven in de bergen is bedekt onder een dikke laag. Als in maart/april de dagen langer worden en de zon meer kracht gaat krijgen dooit langzaam wat weg. Maar tot ver in mei en tot begin juni ligt er nog steeds een flink pak sneeuw in de bergen. De natuur is nog in volledige rust. We nemen een kijkje in het eerste Nationaalpark in Noorwegen: Rondane.

Pas als in juni de eerste plekken sneeuwvrij worden, komt de natuur op die plekken tot leven. De grond is nog zeer koud, dus de ontwikkeling gaat langzaam. Daar waar veel stenen vrijkomen onder de sneeuw, warmt de ondergrond nu het snelst op. De stenen houden de zonnewarmte langer vast. En zo warmt langzaam de omgeving op en lopen de eerste struiken uit. De kruipwilgen en dwergberken zijn het eerst. Langzaam zwellen de knoppen en ontwikkelen zich de eerste blaadjes. Ook diverse bergplanten komen weer tot leven.

Terwijl het in het dal warmer is dan 20 graden, wordt het hoger in de bergen nu ook langzaam steeds warmer. De laatste sneeuw smelt nu snel weg. Alleen aan de schaduwzijde van de bergen liggen nog flinke pakken sneeuw. Het smeltwater zorgt voor aanvoer van voldoende water; regen is er al weken niet gevallen. En zo komt de natuur langzaam weer op gang, een proces dat zich ieder jaar weer herhaalt.

Rondane is goed bereikbaar vanaf de E6 naar het noorden; ten noorden van Lillehammer voeren twee wegen het gebied in. Rondane leent zich goed voor kortere en langere wandeltochten. In het gebied liggen diverse DNT-hutten van de Noorse bergwandel organisatie.

Met de boot naar de Noorse sneeuw

Sun, 22 jan 2023 18:51 +0200

In een winter met veel regen, lonkt de sneeuw elders wel heel erg. Maar waar is die sneeuw? In Noorwegen bijvoorbeeld, maandenlang. Dus koersen we naar het noorden. Naar Eemshaven, de boot op en een nachtje slapen en dan drie uurtjes omhoog met de auto het Noorse bergland in.

Met de boot vanuit Nederland naar Noorwegen is sinds maart 2022 een relaxte vorm van reizen. Met de MS Romantika van de Holland Norway Lines vaar je ontspannen naar je vakantiebestemming. De Noorse stemming begint al aan boord. Na aankomst in de morgen rij je uitgerust Noorwegen binnen.

Rust en ruimte
Direct merk je al de rust in de omgeving. Een land met ruimte, weinig inwoners en geen gestress op de weg. Je kunt in Kristiansand drie kanten op: links naar Stavanger aan de westkust, rechts naar Oslo en het oosten, het drukst bewoonde deel van Noorwegen, en omhoog de bergen in. In dit geval kiezen we voor omhoog naar het noorden, richting Hovden in Setesdal. Een mooi skigebied met veel mogelijkheden om de Noorse winter aan alle kanten te beleven. Op naar de sneeuw, die zich na een uurtje al aandient.

Aantrekkelijk gebied
Hovden is voor de hele omgeving van Zuid-Noorwegen een aantrekkelijke bestemming in zomer en winter. Je hebt er alles wat je zou willen in de omgeving: pistes, loipes, wandelpaden én bergen sneeuw. Voor elke vorm van wintersport of winterbeleving kom je hier wel aan je trekken. Sneeuw in overvloed aan alle kanten. Als je niet op de ski's wilt, maar liever gaat sneeuwschoenwandelen of gewoon wilt wandelen zit je hier ook goed. De sfeer is vooral sportief omdat veel Noren hier uit de wijde omgeving van de winter komen genieten. Veel Noren hebben hier ook een hytte in de bergen en keren graag naar deze plek terug.

Veel mogelijkheden
Wie zelf op zoek is naar een overnachtingsplek kan kiezen uit vele mogelijkheden: berghotels, huisjes, appartementen. Je hebt ze in allerlei prijsklasses en aanbod. We namen een kijkje in Hovdenstøylen een sfeervol hotel aan de rand van het kleine bergdorpje. Zo aan de weg én aan de achterkant aan de langlaufloipe en op loopafstand naar de winkels. Een mooi hotel in de Noorse sfeer. Het hotel staat bekend om zijn goede keuken en grote service voor de bezoeker.

De reis met Holland Norway Lines brengt je in Kristiansand in Zuid-Noorwegen. Van daaruit rij je over rijksweg 9 naar het noorden omhoog; in circa drie uur zit je met de auto in Hovden. De weg omnhoog bied vele fraaie uitzichten. Dus neem de tijd en rijd rustig.

Skiën in de wolken

Wed, 07 dec 2022 22:16 +0200

De sneeuw ligt er weer op veel plaatsen in het Zweedse bergland. De Zweedse wintersportplaatsen mogen dan kleiner zijn dan in de Alpenlanden, maar er is vooral ruimte en rust.

We nemen een kijkje in Idrefjäll, een van de wintersportplaatsen waar het goed toeven is om rustig af te dalen omgeven door een open en wijds berglandschap. De kunstsneeuw eerder in het seizoen verspreid over de pistes maakt plaats voor verse sneeuw. En dat is altijd een mooi moment. De winter is in volle gang.

Groot voordeel van deze kleinschaligere wintersportbestemming is vooral dat het er lekker rustig is en ruim op de pistes. Je kunt naar alle kanten rustig afdalen in je eigen tempo. Ook zijn de accommodaties dicht bij de piste, zodat de afstanden kort zijn. Door de kortere dagen is het in december nog niet zo aantrekkelijk, maar met zicht op Kerst verandert het verhaal.

Over het algemeen zijn februari en maart de mooiste maanden voor een verblijf in de bergen bij Idre: de dagen zijn, langer en het is over het algemeen minder koud. Zelf gaan de Zweden graag lang door in de winter omdat hun ‘vårvinter’, zoals ze de lenteachtige winter noemen, zo aantrekkelijk vinden met steeds meer zon en langere dagen.

Elk moment van de winter heeft zijn eigen charme, zo kan juist in de duisternis en het blauwe licht van hartje winter de omgeving een betoverend uiterlijk bezorgen. Groots is het zicht op de omringende beboste bergen. Hier lopen ook rendieren; Idrefjäll is van oudsher de vestigingsplaats van de Sör-Sami, die hier met hun kuddes doorheen trokken.

Het hoogste bergdorp

Thu, 03 nov 2022 14:39 +0200

Het hoogste bergdorpje van Noorwegen ligt in het Noorse bergland van Gudbrandsda: Skåbu Niet eens in het hooggebergte, maar tussen Lillehammer en het centrale hooggebergte. Een echt dorp is het ook weer niet, maar wel met een berghotel én een beroemd houten kerkje. Een mooie plek om de omgeving te verkennen.

Skåbu is een klein plaatsje met niet meer dan zo'n 600 inwoners. Het ligt aan de Jotunheimveg op 870 m hoogte. Door de hooggelegen boerderijen is het daarmee het hoogst gelegen bergdorpje. De kern van het dorpje is maar klein met de kerk en het berghotel als de twee meest markante punten. De weg voert van Skåbu naar Bygdin, aan de rand van Jotunheimen met de hoogste bergen van Noorwegen.

Het fjellhotel is in 2018 geopend en biedt de sfeer van een hotel in de bergen met een uitstekende keuken en een gemoedelijke sfeer. Skåbu is een mooi uitgangspunt voor wandelingen in de buurt tussen de kleinschalige boerderijen met het lieflijke platteland én met bergtoppen voor korte of langere wandelingen. Van hieruit zijn ook de hogere bergen van het hooggebergte te zien. Ook voor tochten naar Gålå en Espedalen is Skåbu een mooi centraal punt.

De oude houten kerk staat bekend om zijn houtsnijkunst; het kleine houten kerkje heeft door zijn geringe omvang een intieme sfeer. Iedere herfst brengen de jongste kinderen producten van het land naar de kerk uit dankbaarheid voor de vruchtbaarheid van de aarde. Het altaar en de preekstoel zijn vervaardigd door de beste houtsnijder van Noorwegen: Per Haugens uit Vågå, wat noordelijker in de regio.

Behalve de weg naar Jotunheimen, ligt Skåbu ook aan de toeristische Peer Gyntvei, een geliefde stille onverharde weg in Gudbrandsdalen; de weg verbindt de kleinere plaatsjes in de landelijke omgeving met elkaar. De weg is ook populair onder fietsliefhebbers.

Een eindeloze witte vlakte

Sun, 02 jan 2022 18:30 +0200

Wel of geen sneeuw is in de Noorse bergen is nooit een vraag. Iedere winter ligt er weer een dikke sneeuwlaag. En dus steeds weer een uitdaging voor een lekkere lange langlauftocht in de bergen. Of in de loipe of je eigen spoor trekken: op weg door een eindeloos witte vlakte.

Het Noorse berggebied is meer dan een half jaar bedekt onder een dikke laag sneeuw. Iedere winter loopt er een uitgebreid langlaufnetwerk door de Noorse bergen. Wie wil kan het hele bergland door, want overal zijn wel verbindingen tussen alle netwerken. Noorwegen is voor de langlaufer één groot wintersportgebied; je kunt overal alle kanten op. De skies onder en gaan...

Grote keuze
Noorwegen zit vol berggebieden waar het goed toeven is in de winter. De langlaufroutes vormen een mooie verbinding tussen de verschillende DNT-hutten. Van oudsher vormen de DNT hutten een veilige plek in de bergen voor een veilige en confortabele overnachting. Elk seizoen weer opnieuw. Weer of geen weer. In de winter is er voldoende hout om de hut warm te maken en de sneeuw te smelten voor het eten en het drinken. In sommige van de DNT hutten gaat het er inderdaad zo aan toe om helemaal zelfvoorzienend te zijn: zonder stroom en warm en koud water. Een emmer sneeuw vormt de basis voor je eten, drinken en wassen. Maar de DNT heeft ook diverse luxe hutten met alle vormen van gemak. Er zijn er zelfs waar je een biertje of glaasje wijn kunt krijgen.

Een tocht over de vlakte
In dit geval gaan we op tocht in Huldreheimen met start- en eindpunt in Esdpedalen. Het gebied bestaat uit een rustige, bosrijke omgevingmet afwisselen heuvels en bergen. De tocht door Huldreheimen gaat van laag naar hoger door het bos, zoals op zoveel plaatsen in het Noorse bergland. Eenmaal bovengekomen strekt zich een lange vlakte uit om heerlijk over rond te trekken in de loipe. In de verte zijn op sommige plaatsen de hogere bergen zichtbaar.

Jaarrond sneeuw in de Noorse bergen

Fri, 13 aug 2021 20:33 +0200

In Noorwegen ligt veel sneeuw, 365 dagen lang. Voor de echte ski-liefhebbers zijn er dan ook twee seizoenen: de winter én de zomer. Noorwegen kent drie echte zomerskigebieden; ze gaan open de dag nadat de winterskigebieden sluiten. Glijden onder de middernachtzon.

Het Noorse berggebied zit vol met sneeuw; zo is het al eeuwen. Sterker nog: in de ijstijden die we gehad hebben was heel Scandinavië één grote ijsvlakte. Geen mens kon er leven door het dikke pak ijs én sneeuw natuurlijk. De huidige gletsjers zijn daar de restanten van. Maar de restanten worden er uiteraard niet groter op. Toch zijn er nog veel gletsjers met flinke sneeuwmassa's. Ideaal om op te skiën of te langlaufen.

Zomer en winter op één dag
Een van de plekken waar je in de zomer lekker kunt skiën is Folgefonna.Als in de zomer langs de Hardangerfjord de kersen rijpen kun je boven in de bergen midden in de sneeuw zitten. Een klein uurtje rijden vanaf het water van de fjord en je zit boven op de Folgefonna midden in de sneeuw. Boven op de gletsjer is het als op het strand, alleen is hier alles wit: sneeuw aan alle kanten met uitzicht op de Hardangervidda en de fjord beneden. Een enorme ruimte van alleen maar sneeuw om je heen. 's Ochtends skiën en 's middags lekker zwemmen in de fjord, de Hardanger op zijn best. Zomer en winter beleef je op één dag. Folgefonna is goed te bereiken vanaf Bergen en Voss. De omgeving van Norheimsund is een ideale verblijfplaats voor wie dicht bij het zomerskicentrum wil zitten. De Hardangervidda, het grootste bergplateau van Noord-Europa, leent zich ook goed voor bergtochten; je kunt kiezen voor meerdaagse tochten van hut naar hut of kortere als dagwandeling. De Hardangervidda vormt in zijn geheel een nationaal park.

Langs toeristische route
Een tweede plek om in de zomer te kunnen skiën is Strynefjell; dit berggebied ligt ook westelijk, maar dan wat noordelijker. Strynefjellet ligt 45 km ten oosten van het plaatsje Stryn..Het skicentrum ligt langs de provincialeweg nr 258, beter bekend als de Gamle strynefjellsvei. Deze weg is een van de routes van de nationale toeristische routes. In dit gebied valt zoveel sneeuw dat deze weg van oktober tot eind mei gesloten is.
Het skigebied ligt op de Tystigbre.

Nabij de hoogste berg
Het derde zomerskigebied is gelegen in het berggebied Jotunheimen.Dit gebied heeft de hoogste bergen van het land, waaronder ook de hoogste berg: Galdhøpiggen (2469 m), Nabij deze berg ligt het zomerskigebied Galdhøpiggen Sommerskisenter.

Voor alle drie gebieden geldt dat de warme zomers van de laatste jaren ervoor zorgen dat soms het seizoen eerder beëindigd moet worden. Hogere temperaturen gecombineerd met wind zorgen voor lastige omstandigheden om de sneeuwcondities voor de ski-liefhebbers goed te houden.

De zomerski-gebieden Stryn sommerski en Galdhøpiggen Sommerskisenter liggen enige uren rijden verwijderd van de nationale luchthaven Gardermoen nabij Oslo; Folgefonna is het best bereikbaar via de luchthaven van Bergen.

De langste dag, feesten maar

Thu, 24 jun 2021 13:16 +0200

De langste dag van het jaar is voor de inwoners van heel Noord-Europa een feest. Van IJsland tot de Baltische Staten; ieder land viert het op zijn eigen manier. Maar één ding hebben alle landen met elkaar gemeen: de uitbundigheid met zang en dans en veelal vreugdevuren.

De waarneming dat rond 21 juni de langste dagen van het jaar zijn heeft de mens al vroeg bezig gehouden. Zonder de exacte kennis van tijdwaarneming en de baan van de zon over de aarde was al vroeg bekend wat de invloed was van de daglengte in het noorden, Dit onderscheidt de noordelijke landen van de rest van de wereld. Juist hier wordt licht en duisternis het meest intens ervaren. Aanleiding voor het uitbundig feesten, waar dan ook.

Lange geschiedenis
Het vieren van het feest van het licht is al zeer oud. Al voor de middeleeuwen werd het op diverse plaatsen gevierd. In de Germaanse traditie kreeg het een grotere betekenis en werd het uitgebreid gevierd als het feest van de stand van de zon op zijn hoogste punt. Door de noordelijke ligging is het op veel plaatsen in Noord-Europa wekenlang licht rond deze derde week in juni. Het midzomergevoel blijft dan ook niet beperkt tot deze ene feestdag. Geen wonder, want in de loop van juni als de natuur zich vanuit de rust ontpopt tot een massale groei en bloei heeft dat een sterke invloed op de bevolking.

Elk land weer anders
Veel van de Scandinavische landen en Baltische staten hebben hun eigen traditie in hoe ze de midzomerfeesten vieren en vorm geven. De Noren hebben onder invloed van het Christendom de dag gemaakt tot Sankthansaften, verwijzend naar Johannes de Doper. Op veel plaatsen zijn vreugdevuren. Ook de Finnen hebben door de naamgeving Juhannuspäivä dezelfde verwijzing. Ook in Letland speelt die verwijzing met de naam Jānis. De Zweden hebben met hun naamgeving Midtsommarafton een pure verwijzing naar de feiten. Hier draait het letterlijk om de majstång,een versierde paal waar vrolijk omheen gedanst wordt. Je komt ze overal in het land tegen. De midzomerfeesten worden op veel grotere en kleinere plaatsen in heel Scandinavië gevierd. Alleen in de Færöer wordt het minder uitbundig gevierd.

De data:

- Zweden: de vrijdag het dichtst bij 21 juni
- Noorwegen: woensdagavond en donderdag in de week met de 21 ste juni
- Finland: 25/26 juni
- Denemarken: 23 juni

Stillere wegen tussen de fjorden

Fri, 29 jan 2021 14:24 +0200

Op de Færöer is het al geen druk verkeer, maar door de nieuwe tunnel tussen de twee grootste steden Tórshavn en Klaksvik, worden de wegen rond de fjorden nog rustiger. Mooi om eens een kijkje te nemen in de kleinere plaatsjes of per fiets langs de fjorden te trekken.

Het wegennet op de Færöer is overzichtelijk: het gaat vooral langs het water. En met veertien eilanden betekent dat steeds zicht op de fjorden tussen de eilanden. Voor de inwoners van de twee grootste steden, de hoofdstad Tórshavn en Klaksvik, waren het lange omwegen. Sinds de ontwikkeling van de tunnelbouw onder water steeds gemakkelijker geworden is, hebben ook de Færöer gebruik gemaakt van de mogeloijkheden om de eilanden op die manier te verbinden. De eerste onderzeese tunnel was tussen het hoofdeiland Streymoy en Vagar, het eiland met de luchthaven. Later volgde verbinding tussen Eysturoy en Bordoy met Klaksvik als tweede grote plaats van het land. Daar is nu een derde onderzeese tunnel bijgekomen: tussen de eilanden Streymoy en Eysturoy.

De komst van de tunnel levert een belangrijke winst in reistijd op. Het bijzondere van deze nieuwe tunnel is dat er een rotonde in is, waarbij de bestuurder onder water zijn keuze maakt welke richting hij zal gaan. De keuze is tussen Runavik and Strendur. Strendur vormt de verbinding naar de noordelijke eilanden, Runavik voor de richting Klaksvik. Het interieur van de tunnel is beschilderd door de Færöerse kunstenaar Tróndur Patursson uit Kirkjubøur.

In de nabij toekomst wordt gewerkt aan meer tunnels, waaronder de tunnel naar het eiland Sandoy. Tot nu toe kan dit eiland alleen per boot bereikt worden. Aan de bouw van de tunnel is inmiddels begonnen. Door de vele tunnels voor het autoverkeer komt er op de toch al stille wegen nog meer ruimte voor de recreant. Behalve de twee grotere plaatsen, is de rest van het aantal plaatsjes klein in omvang en allemaal met een gering aantal bewoners. Daardoor is de verkeersdrukte tussen deze plaatsen ook minimaal. Voor de werkgelegenheid zijn de meeste inwoners aangewezen op de hoofdstad Tórshavn.

IJsberen en mensen, een wankele combinatie

Tue, 01 sep 2020 14:21 +0200

Het waarnemen van ijsberen in het poolgebied staat bij velen op de wensenlijst. Een ijsbeer op Spitsbergen zien is en blijft een bijzondere ervaring. IJsberen laten zich vaak niet zien, maar komen vaak plotseling uit een onverachte hoek.

Het fotograferen van ijsberen op Spitsbergen is één van de trekkers bij het bezoek aan deze Arctische bestemming. Zeker nu ijsberen en ijs in aantal en hoeveelheid afnemen wordt deze ervaring schaarser. Omdat ijsberen beschermd zijn, zijn er geen excursies waarbij het zoeken naar ijsberen op het programma staat. Maar ijsberen zijn op veel plaatsen aanwezig in de archipel van Spitsbergen; in totaal leven er een paar duizend dieren op en rond Spitsbergen. Overal kunnen ze opduiken. Dat is ook de reden dat elke vorm van aan land gaan gepaard gaat met begeleiding van gidsen.Gidsen zijn opgeleid om ijsberen te spotten en de groep te bewaken tegen mogelijke aanvallen.Dit is geen gemakkelijke opgave overigens; ze moeten constant op scherp staan.

Steeds onverwachts
De laatste jaren zijn ijsberen steeds dichter in menselijke nederzettingen gekomen, soms met noodlottige afloop van mensen die hun leven moesten bekopen met een onverwachte benadering door een ijsbeer. Ook in Longyearbyen, één van de weinige plekken waar meer mensen geconcentreerd wonen, zijn steeds meer ijsberen gesignaleerd. Er zijn zelfs gevallen dat ijsberen ruimtes binnendrongen. Ze zijn duidelijk steeds meer op zoek naar voedsel. Juist omdat ijsberen steeds meer de bewoonde omgeving binnendringen is het gevaar van een aanval steeds groter. Niet voor niets is het gebruikelijk dat velen bewapend met een geweer over straat gaan.

Niet voorzichtig genoeg
Juist omdat beren overdag vaak verscholen liggen en plotseling te voorschijn kunnen komen, maakt dat hen behalve aantrekkelijk objecten, ook tot levensgevaarlijk. Daarom is elke vorm van bescherming - op heel Spitsbergen - hoogstnoodzakelijk. Dat betekent: nooit zo maar zonder bescherming rondlopen op plekken waar ijsberen te verwachten zijn. De bescherming van elke bezoeker zal zeker toenemen nadat in augustus 2020 weer een bezoeker gedood werd door een onverwachtse aanval in de nacht. In dit geval op de camping van Longyearbyen tussen de luchthaven en de stad. In 2009 was ook al iemand in een tent door een ijsbeer overvallen en gedood.

Iedereen die op Spitsbergen voet aan de grond zet zal zich tegen dit dreigende gevaar moeten beschermen. Gidsen die betrokken zijn bij alle vormen van inkomend toerisme zullen daar in eerste instantie voor beschikbaar zijn. Daarnaast is het uiteraard aan elke individuele bezoeker om zich af te vragen hoe zijn veiligheid gewaarborgd kan zijn. Raadpleeg de reisorganisatie over de de bescherming tegen ijsberengevaar.

Bloeiend tussen sneeuw en ijs

Wed, 15 jul 2020 21:23 +0200

Spitsbergen is een van de noordelijkste plekken ter wereld waar nog wat groeit. De eilandengroep tussen het noordelijkste stukje van Noorwegen en de Noordpool bestaat voor het grootste deel uit sneeuw en ijs. Maar op de stukken daartussen kan het ineens opmerkelijk groen zijn met een rijke flora en fauna.

De eilandengroep Spitsbergen ligt op 74°-81° NB. Op de meeste plaatsen op zo'n noordelijke ligging is weinig sprake van plantegroei. Maar op Spitsbergen liggen plekken waar veel planten nog goed gedijen ondanks de noordelijke ligging; zelfs soms omgeven door enorme sneeuw- en ijsmassa's. Er is een breed scala van planten dat zich goed omtwikkelt, zowel op vlakke stukken als tegen de berghellingen. In totaal zijn over heel Spitsbergen meer dan 170 verschillende soorten planten waargenomen.Door de verandering van het klimaat klimmen veel plantensoorten steeds hogerop. Ook de permafrost is op sommige plaatsen aan het verdwijnen.

Grote soortenrijkdom
Het aantal planten voor zo'n noordelijke ligging is opmerkelijk groot. Voor de juiste indeling van de planten hebben de onderzoekers een indeling gemaakt in de gebieden waar ze groeien: de hoog-arctische en de midden-arctische groeizones. De midden-arctische zone ligt op de noordelijke westkust en de noordkust en het centrale deel van de archipel. Dankzij de fjorden zijn de groeiomstandigheden hier gunstig. De soortenrijkdom is op die plekken het grootst.

Aanpassingen aan klimaat
Net als in het hooggebergte hebben de planten op Spitsbergen zich voortdurend aangepast op het steeds wisselende klimaat. Met name wind en koude hebben de meeste invloed op de ontwikkeling van het gewas. Veel bergplanten hebben het vermogen zich aan te passen aan de vaak wisselende omstandigheden. De tijd dat de planten zich kunnen ontwikkelen is maar beperkt; vaak niet meer dan de drie zomermaanden. De temperatuur ligt tijdens de zomermaanden tussen 2 en 10 C. Daarentegen is het wel zo dat het tussen half april en eind augustus 24 uur licht is dankzij de middernachtzon. Tussen eind oktober en half februari is het weer 24 uur duister.

Dieren bepalend
Behalve de aanwezigheid van grond of een andere voedingsbodem zijn veel planten afhankelijk van dierenleven in de omgeving. Uitwerpselen van vogels en zoogdieren zorgen voor nieuw voedsel. Hier is sprake van een duidelijke kringloop: sommige dieren komen pas als er iets te eten is, zoals rendieren. De rendieren eten grassen en mossen en zorgen daarna voor een voedselrijkere bodem. Een mooi voorbeeld hiervan is te zien bij Alkhornet: grazende rendieren en diverse bergbloemen. Op diverse plekken zijn keutels van rendieren te zien nabij de planten; rechts foto van Ranunculus pygmaeus (Dvergsoleie), de bergboterbloem. Ook vogels die nestelen tegen de rotswanden zorgen voor bemesting van deze rotsen.

Foto boven: Polemonium boreale bij Skansbukta

Ronneby, groener kan bijna niet

Tue, 07 jul 2020 14:20 +0200

De Zweedse zuidkust kent veel leuke kleine plaatsjes, tussen enkele grotere steden. Ronneby is er een van. Het kleine stadje aan de Oostzee is van oudsher een plek waar de mensen graag naar toe kwamen. Voor de Zweden was en is het een ideale plek om tot rust te komen in een oase van groen, aan alle kanten.

Blekinge, de provincie waar Ronneby in ligt, springt er niet uit op de folders over Zweden. Misschien wel omdat de inwoners te bescheiden zijn.Toch is het voor de Zweden zelf een aantrekkelijke plek om te vertoeven.
In deze kleine provincie aan de zuidkust van Zweden treffen we een bijzondere natuur en traditie. Een eerste kennismaking met misschien wel het groenste stukje van Zweden.

Brunnsparken
Het meest bekend bij de Zweden zelf is wel het Brunspark, een uitgestrekt park met badhuizen. Hier was het goed toeven nabij de geneeskrachtige bron. En bomen en bloemen in overvloed en alles vrij toegankelijk. Veel van de monumentale gebouwen zijn overgebleven en geven het park een statige sfeer. In 2005 werd het park uitgekozen als het mooiste park van Zweden. Het park is 30 hectare; het ontwerp is van de Deense landschap architect Henry August Flindt en stamt uit de 19e eeuw. In de tuin is een groot aantal planten te zien; bijzonder is de geurtuin met een breed scala geurende planten. De tuin is jaarrond toegankelijk. Behalve de gebouwen die aan de glorietijd herinneren staan er ook veel bomen met een historische waarde. Uit heel Zweden kwamen ze naar dit kuuroord. Jaarlijks trekken nu een kwart miljoen mensen naar het moderne Ronneby Brunn om daar te genieten van de rust, het groen en de Spa.In spa-hotel Ronneby Brunn gaan verleden en heden hand in hand.

Rustige omgeving
Ook aan de kust heerst een rustige sfeer, weg van alle drukte. Ronneby en Blekinge in het algemeen bieden de bezoeker een ontspannen sfeer. Met een bootje vaar je naar de overkant naar het eiland Karö; leuk voor een wandeling door de natuur. Op het eiland zijn vele fraaie doorkijkjes. Op het kleine beboste eiland in de scherenkust zijn diverse stijlvolle huisjes te huur in de zomerperiode. Heerlijk om te ontstressen nabij de bewoonde wereld aan de zonnige zuidkust van Zweden. In de omgeving van Ronneby ligt ook Hoby Kulle Herrgard. De tijd lijkt hier stilgestaan te hebben: je ziet er veel authentieke materialen en een opmerkelijk groeizame omgeving. In de orangerie doen de citroenen en andere subtropische gewassenhet erg goed. Leuk om van nabij te zien onder het genot van een kop thee of koffie. In het kasteel zelf is het mogelijk om te overnachten.

De provincie Blekinge is gemakkelijk te bereiken vanuit Noord-Duitsland met de veerboot Travemunde-Trelleborg of via de Örresundbrug Kopenhagen-Malmö. Daarna de weg volgen langs de zuidkust richting Karlskrona.Daarbij is het mogelijk om te kiezen voor de snelweg of de kleinere plaatsjes vlak langs de kust te volgen. Wie de tijd heeft kiest voor de laatste optie. Daarbij passeer je ook Ystad, de plek waar de beroemde Zweedse TV-serie Wallander is opgenomen.

Lekker ruig aan de rand van Dovrefjell

Tue, 26 mei 2020 20:28 +0200

Terwijl het in de Noorse dalen aangenaam weertje is, kan het in Dovrefjell aardig ruig zijn; aan alles in de natuur is het te merken. Alleen de sterkste dieren en planten houden het hier uit. Muskusossen bijvoorbeeld.

Furuhaugli is een mooie binnenkomer in Dovrefjell. Midden in de natuur, ver weg van de bewoonde wereld. Vanuit de hytter loop je zo het open landschap in met zicht naar alle kanten. In de omgeving is de begroeiing schaars. Geen boom houdt het hier uit op deze hoogte, alleen wat berken in de beschutting om de hytter heen. De rest van de begroeing bestaat vooral uit grassen, mossen, dwergwilgen en dwergberken. Voedsel genoeg voor viervoeters.

Uitgebreid nationaalpark
We bevinden ons aan de rand van het Dovrefjell-Sunndalsfjella Nasjonalpark. Dit is een combinatie met het eerdere Dovrefjell nationaalpark dat in 1974 werd opgericht. Nu omvat het een veel groter gebied dat in 2018 is opgericht. Het gaat om het hele centrale berggebied tussen Sunndalen, Drivdalen, Dalsida en Torbudalen, inclusief de bergrug ten oosten van Drivdalen. Doordat het vroegere militaire terrein bij Hjerkinn erbij gekomen is, omvat het een groot aantal waardevolle gebieden voor bescherming van de natuur.

De bergen in én op
Kenmerkend voor het gebied is het uitzicht op Snøhetta (2286 m); aan alle kanten is deze markante berg te zien. Het gebied van het vergrote nationaalpark omvat diepe dalen met steile afdalingen vanaf Sunndalsfjella. De hoogteverschillen zijn groot.Voor wandelingen in de natuur van hut naar hut liggen de DNT routes in het gebied. Ook de beklimming van de Snøhetta vormt een van de vele uitdagingen van het gebied. Via de DNT-routes is het gebied en de top van de berg goed te ontdekken.

Op safari
Wie muskusossen wil spotten kan het beste met een gids mee gaan. Hij kent de plekken waar de dieren zich ophouden én kent de gevaren. Want vergis je niet als een muskusos op je afkomt ren je nooit snel genoeg weg. Onderschat de gevaren niet als je de dieren al te zeer zou naderen. Wist je trouwens dat een muskusos niets met een os te maken heeft? Het is eigenlijk een vorm van een oerschaap. Zijn wol is vele malen warmer dan dat van schapen. Dat moet ook wel, want in de winter kan het hier berekoud zijn met een snijdende wind over de hoogvlakte.

Vanuit Furuhaugli gaan er regelmatig tochten de bergen in om de dieren te spotten.

Van eiland naar eiland

Sat, 09 mei 2020 21:36 +0200

Veel Scandinavische landen hebben een overvloed aan rust, maar er zijn plekken waar het nog stiller is. Op de Færöer bijvoorbeeld. De wegen zijn leeg en de toeristische trekpleisters waar normaal de massa op afkomt ontbreken. Op elk eiland zie je alweer de volgende liggen.

Het mooie van de Færöer is dat je elke keer, waar je ook bent steeds weer zicht hebt op andere eilanden. Geen wonder, er liggen steeds 17 andere elanden om je heen. Een bijzondere plek midden in de Atlantische Oceaan. Alleen al door de lange zeereis is deze plek weggelegd voor mensen die echt geen haast hebben om van hoogtepunt naar hoogtepunt te reizen. De Færöer moet je ondergaan en vooral niet te veel willen. Het is juist de leegte die het aantrekkelijk maakt. Juist in de tijd dat we zoeken naar plekken waar de drukte ontbreekt, vormen de plekken op de Færöer ware rustpunten om de 1,5 m afstand met gemak te bewaren. Sinds begin mei is de eilandengroep covid-19 vrij verklaard. Voor het reizen naar de Færöer is het raadzaam eerst te kijken bij Visit Faroeislands.

Weinig bevolking
De Færöer heeft maar een geringe bevolking; een gemiddelde provinciestad in Nederland heeft meer inwoners dan het aantal op alle 18 eilanden bij elkaar. Dat betekent niet alleen weinig drukte op de diverse plaatsen, maar ook weinig autobewegingen tussen die kleine plaatsen.Stoplichten zijn zeer zeldzaam, want het geringe verkeer reguleert zichzelf. Alleen de hoofdstad Torshavn, waar de meeste mensen wonen, heeft af en toe wat drukker verkeer in de ochtend en aan het eind van de werkdag.

Verbindingen
Diverse eilanden zijn met elkaar verbonden met bruggen of dammen zodat je zo van het ene naar het andere eiland rijdt. Dat geldt vooral voor het hoofdeiland Streymoy, waar de Torshavn op ligt. Andere eiladen, verder weg zoals het zuidelijkst gelegen eiland Suderoy is per boot te te bereiken. Datzelfde geldt voor het westelijk gelegen Mykines, dat vooral bekend is door zijn vogelrijkdom. Een aantal eilanden zijn per zee-tunnel bereikbaar. Even in de oceaan omlaag en hop naar het volgende eiland. Wie geen eigen auto heeft kan goed per bus of boot van eiland naar eiland komen.

Geen haast
Het weggennet op de eilanden is beperkt; de wegen lopen veelal langs de kust. Ze verbinden de kleine plaatsjes aan de kust. Vroeger ging namelijk alles per boot hier en dus speelde het leven zich vooral aan de kust af. Sommige wegen zijn zo smal dat een tegenligger soms even lastig kan zijn. Ook de eenbaanstunnels kunnen voor de niet ervaren chauffeur lastig zijn. Maar door het rustige verker is het toch goed te doen. De eilanden nodigen vooral uit om te onthaasten en te genieten van de uitzichten. De begroeiing bestaat vooral uit grassen en mossen; bomen zijn op veel plaatsen een zeldzame verschijning. In de voorzomer, als het gras een beetje aan het groeien is, wordt aan alle kanten gemaaid, want naast de grazende schapen zijn er veel weidjes die hooi bieden voor de donkere wintermaanden. Maaien, drogen en binnenhalen, want je weet maar nooit....
In de zomer worden de schapen bijeengedreven om geschoren te worden; altijd leuk om te zien, maar houd wel afstand tot de mensen die hier mee bezig zijn.